XRAYPICTURES PHOTOGRAPHY

Photoblog of XRAYPICTURES PHOTOGRAPHY (Kevin Mollet)

Posts Tagged ‘michiel hendryckx

Michiel neemt afscheid

with 2 comments

Dit weekend vertelt persfotograaf en mijn groot journalistiek voorbeeld Michiel Hendryckx in ‘zijn’ De Standaard dat hij op 60-jarige leeftijd afscheid neemt van de journalistiek. In februari mocht ik hem nog interviewen en portretteren voor Krant van West-Vlaanderen want de Gentenaar werd geboren in De Panne. Hij nam toen met plezier ook even mijn camera in de hand en legde dit portret van mij vast. Een beeld die ik koester. Niet zozeer omwille van het beeld zelf maar de wijze waarop hij dit vastlegde. In die vijf minuten waarin ik hem mocht gadeslaan, ging een nieuwe wereld voor mij open. Journalistieke fotografie is een spel van geduld, veel wachten en vooral (voor)zien… tot de tram voorbijraast.

Foto: Michiel Hendryckx.

Written by Xray

december 3, 2011 at 2:33 pm

Idool Michiel

with 9 comments

Idool. Het woord kreeg sinds het populaire liedjesprogramma een ietwat denigrerende  bijklank. Toch heb ik er een: Michiel. De levensgenieter die vol liefde een Petit Beurre breekt om met zijn gast(e) te delen in het Bourgondisch Complot, het kind die met zijn twee vrienden door Europa tuft in De Bende van Wim, de magiër die  beelden ziet en vastlegt als geen ander fotograaf. Juist, Michiel Hendryckx.

Ik mocht hem een tijd terug interviewen voor de Krant van West-Vlaanderen want de Gentenaar is eigenlijk een Pannenaar, al draagt hij zijn West-Vlaamse roots ergens diep verscholen in hem. Zo diep mogelijk… zo bleek.

En daar zit je dan. Met de meester-fotograaf en meester-filosoof in een bankkantoor voor een interview. In het Walhalla van het geld. Met Michiel, de grote verkondiger dat geld en het materiële hem eigenlijk niet interesseren. “Contradictie ten top”, bedenk ik.

Hij vertelt honderduit. De recorder klik ik uiteindelijk uit na ruim 45 minuten. Zo veel wijsheid, zo straffe waarheid, zo diepe eerlijkheid…

Hij voelt ongetwijfeld dat ik een rasechte West-Vlaming ben. Dat ik daar fier op ben. Maar… het idool neemt geen blad voor de mond. Meer zelfs: West-Vlamingen zijn bekrompen, zelfingenomen, doemdenkers, onwerelds…

Verdomme, Michiel…. misschien heb je wel gelijk ? Of Beter: je hebt misschien geen ongelijk. Whatever ?

 

 

Maar hij praat ook graag over mijn passie: de fotografie. Dat die jonge gasten virtuoos zijn, erkent hij. “Maar ze moeten met hun poten van de knopjes blijven”, slaat hij de vuist op tafel ! En ook de fotografie brengt hij terug tot zijn essentie: “Je bent maar een fotograaf. Een fotograaf wordt nooit groot. Het is slechts een beperkt medium…”, slaat hij weer spijkers met koppen.

En voor ik het goed en wel besef, sta ik van de grootmeester van de Vlaamse fotografie portretfoto’s te nemen op een stuk dijk tussen Middelkerke en Oostende. Een unieke ervaring. Half trillend op de benen maar Michiel blijft doordraven over de essenties van het leven en het geluk.  Vertellend over hoe hij soms na een foto-opdracht blij als een kind de trap thuis op holt om snel zijn beelden op zijn computer te aanschouwen en af te werken en dan het gelukzalig gevoel te beleven dat hij een beklijvend beeld schoot. Michiel… het blij kind.

En dan nemen we afscheid. Michiel stapt weer zijn leven in om even later weg te snorren op z’n scooter. Ik blijf nog de ganse rit naar huis verdwaasd nagenieten van een unieke namiddag. Michiel…. mijn idool.