De Groene 62 is een 22 km lange ex-spoorweglijn tussen Oostende en Torhout. In de jaren tachtig werden de spoorlijnen opgebroken en tegenwoordig is het een natuur-, wandel- en fietspad geworden.
In het begin loopt de lijn samen met de Oostendse stadshoeveroute die doorheen de Schorre loopt. Over de Gistelsesteenweg (in de volksmond het “Gistels Kassietje” genaamd) werd enkele jaren geleden een nieuwe modieuse brug geplaatst.
Lang geleden dat ik nog eens iets in z/w postte.
Eind juni sluit weer een stukje Oostendse geschiedenis. De alombekende slipway zal niet verder meer dienst doen dus was het hoog tijd om ze nog eens in beeld te brengen terwijl ze in bedrijf was.
De slipway op het einde van het Visserijdok werd gebouwd in 1931. Het systeem heeft twee hellingen voor schepen tot 40 en tot 80 meter. In 2002 werden de slipway en de machinegebouwen beschermde monumenten dus volledig verdwijnen doen ze (nog) niet. Oorzaak zijn de krimpende (vissers)vloot en de daling van het aantal droogzettingen.
Altijd leuk: fotograaf fotografeert fotograaf.
Als je naar een evenement gaat als een dergelijk staatsbezoek dan ben je natuurlijk verplicht om er voor te zorgen dat je ook foto’s hebt van de hoofdrolspelers. Nu had ik echter het probleem dat ik heel laattijdig toekwam (het was tijdens m’n middagpauze) en dus stonden de mensen reeds rijen dik. Een perskaart heb ik al helemaal niet, m.a.w. aan de goede kant van de dranghekkens kon ik ook al niet komen. Ooit las ik echter dat één van de nodige eigenschappen van een fotograaf diplomatie is. Het was alvast weer een leerrijke oefening om in moeilijke omstandigheden toch aanvaardbare foto’s te bekomen.
We hadden in Oostende eindelijk ook nog eens een reden gevonden om de Belgische vlaggen vrolijk te laten wapperen. Aangezien we onze zotskostumen niet moeten uit de kast halen voor de voetbalgekte van het EK was het zoeken naar een alternatief. Toevallig verbroederden zo’n 50 jaar geleden de stadsstaat Monaco en Oostende met elkaar en dat werd gevierd met een bezoek van Zijne Doorluchtige Hoogheid Prins Albert II van Monaco (what’s in a name?) en onze hoogsteigen Kroonprins Filip. Hoog tijd dus om de beste pakken aan te trekken, de vlaggen te strijken en er een grote show van te maken. Carnaval sterft in Oostende al jaren een stille dood maar daar was donderdag niet veel van te merken.
Reeds jaren zijn deze verdwaal- of oriëntatiepalen een begrip op de stranden.
In 20 minuten tijd wou ik er enkele foto’s van zien te nemen. Een leuke uitdaging mede door het bedenkelijke weertype.
Op deze foto’s is de paal bewust niet het hoofdthema maar toch nadrukkelijk aanwezig.
Romantisch kuieren langs de vloedlijn.
Tja, ik krijg wel vaker de vraag of ik de officiële Noordzeefotograaf aan het worden ben.
De lokroep van de zee is me echter steeds weer te machtig en het blijft uiterst boeiend om dit onderwerp telkens weer anders te gaan benaderen.
Wat aanvankelijk geen reeks leek te worden groeit toch stilaan weer uit tot een reportage van onze Noordzee. Het archief herbergt nog zoveel plaatjes die ik jullie niet wil onthouden.
Door werkzaamheden in de buurt is mijn ADSL-internetverbinding tijdelijk herleidt tot een (frustrerend) trage connectie. Vandaar dat blogbezoekjes momenteel haast onmogelijk zijn. Ik hoop alvast mijn schade spoedig te kunnen inhalen. Alvast mijn excuses.
Of in het Nederlands: “Wat is de zee toch mooi”.
Nog enkele impressies van deze korte maar intense fotoshoot.
Maurice wuift dit logje uit vanop zijn orgelfiets.
Op naar het volgende evenement.
Naar jaarlijkse traditie is er ook een bekende vlaming aanwezig als peter/meter van het eerste vaatje maatjes. Dit jaar was dat Maurice Wouters. Bij het grote publiek voornamelijk bekend als “Cyriel” uit de fictiereeks Wittekerke maar hij speelde ook in o.a. “Witse”, “Familie”, “Spoed”, “Spring”, enz… Hij had een draaiorgel mee en wist hiermee het publiek in de juiste ambiance te brengen. Maar een maatje ging er ook vlot in bij deze joviale acteur.
De flits-specialisten mogen trouwens nog altijd hun bevindingen hieromtrent laten weten want op dat gebied kan ik nog veel tips gebruiken.
De echte Hollandse maatjes. Gisteren aan wal gebracht aan de visserskaai in Oostende. En dat gaat steeds gepaard met de nodige vissersfolklore. Een bijzondere sfeer alvast.
Voor het eerst mengde ik me tussen de aanwezige journalisten. Ik liet hen natuurlijk eerst hun werk doen, het is tenslotte hun broodwinning, maar als het even kon vroeg ook ik de aandacht van de “figuranten”.
Daarnaast was het de eerste keer dat ik echt werkte met m’n externe flits. De Pentax AF-540-FGZ, maw een full-option flash. Na enkele recente reeksen was ik toch tot de conclusie gekomen dat invulflitsen onontbeerlijk is tijdens evenementfotografie. Enkel wat testshots op Louise als ervaring, daar moest ik het mee doen. Het maatjesfestijn was alvast een leuke oefening maar er is zeker nog wat werk aan de winkel.
Naar jaarlijkse gewoonte is er ook een bekende vlaming aanwezig. Dit jaar koos men voor een echte karakterkop maar dat is voor het volgend logje…
Ik zou nog heel lang kunnen doorgaan maar er zijn nog zo veel mooie evenementen die ik met jullie wil delen dat ik voorlopig toch deze reeks van OvA beeïndig. En ik eindig met nog enkele typische zee- en ambachtsfoto’s. Ik kon het weer niet nalaten en heb dus nog maar eens eigen tintje aan de foto’s gegeven. Benieuwd of dit in jullie ogen een meerwaarde geeft aan de foto’s.
Samen met deze man kijken we alvast uit naar het volgende evenement. Deze vond vandaag (di 3/06) plaats in Oostende. Er is toen namelijk iets aangekomen per boot. Nee, niet sinterklaas al heb ik er voor het eerst wel mijn nieuw gadget echt kunnen gebruiken…
Tijdens OvA is het mogelijk om met bepaalde historische schepen een zeetocht te maken. Deze tochten worden opgevrolijkt door muziekgroepen. Bij aankomst van de “Mercedes” stapte het Shantykoor van Blankenberge af. Het Shantykoor, dat een mannenkoor is, brengt zowel het universele shanty-repertoire uit de vier windstreken als typische Vlaamse zeemansliederen. Shanties zijn werkliederen die vroeger aan boord van grote zeilschepen werden gezongen om het werk te begeleiden.
Tijdens het nemen van de groepsfoto klikte ik even mee met hun fotograaf.
Het festijn van het maritieme erfgoed wordt telkens weer opgeluisterd door verschillende dans- en muziekgroepen. Deze vurige dames en heren aan boord van de “Earl of Pembroke” gaven alvast het beste van zichzelf. Het is trouwens altijd leuk om te fotograferen onder de drive van opzwepende melodieën.
Een duotoon om de nostalgie die deze boten uitstralen extra te benadrukken.
Vanaf vandaag ben ik bereikbaar op een specifiek emailadres ivm alles omtrent fotografie:
Vooraleer we de bootjes kunnen bezoeken moet alles eerst goed opgeblonken zijn hé.
Duikdemonstratie met een nostalgisch duikpak (helmduiken) door de watersporstchool van De Panne.
Deze reeks werd in bijzonder moeilijke omstandigheden gemaakt dus fotografisch is het zeker geen hoogvlieger maar ik ben toch blij dat ik het kon vastleggen.
De eerste twee foto’s werden genomen van tussen een menigte nieuwsgierigen waarbij ik nauwelijks bewegingsvrijheid kreeg en af te rekenen had met een felle zon.
Foto 3 en 4 werden genomen doorheen het raam van de duiktank.
In het archief nog een bunker gevonden.
Een tijd geleden publiceerde een franstalig magazine een reportage over het toerisme in Oostende. Als mooiste plaats van Oostende verkozen ze het stuk strand thv de Twinsclubs. De Twinsclub is een surfers’ bar die je hier links op de foto’s ziet. De begeleidende foto was genomen vanop de helling richting strand. Mooie reclame voor Oostende ware het niet dat De Twinsclub in buurgemeente Bredene ligt. En laat dit nu net de gemeente zijn waar Xray woont.
Vorige weekend was het in Oostende weer Kitesfestival. Een kleurrijk evenement waarbij het luchtruim thv het groot strand volledig vol hangt met allerlei vliegende creaturen. Net dat weekend vertoefden wij in de materniteit waardoor ik nauwelijks tijd had om er heen te gaan. Toch kriebelde het zo dat ik op zondagavond net voor 18 uur het op een loopje zette richting strand. De meeste deelnemers waren al aan het opruimen maar ik nog net enkele foto’s nemen. In 10 minuten tijd kun je natuurlijk geen wonderen verrichten vandaar mijn beperkte bijdrage.
Al fietsend langs Vlaamse wegen.
Nieuwsgierige modellen in het Schorregbied.
Een tijdje terug ging ik wat foto’s nemen net buiten Stene, een Oostendse wijk die aanleunt aan het schorregebied.
Louise was mee op stap en meteen werden we door een boer toegeschreeuwt dat we eens naar z’n beestjes moesten komen kijken. Louise haar oogjes begonnnen meteen te fonkelen en wij dus het erf op. Hij hield er wat schapen, kippen, ganzen, varkens, konijnen enz… Alles zat in krotterige stallen of in grote plastiek bakken. En de boer maar telkens zeggen: “En neemt daar eens een foto van, en van dit daar ook, en kijk hier een schoon foto waard.” Het werd bijna hilarisch want niets leek mij er boeiend genoeg om vast te leggen en ik deed dus maar alsof ik klikte. Toen ik echter Louise moest opheffen omdat ze in één van de bakken wou kijken ging de camera plots af met volgend beeld als gevolg. Ik vond het uiteindelijk wel wat hebben.
Velen leven blijkbaar mee met de nakende geboorte van ons tweede spruitje. We houden er echter nog even de spanning in. Blijkbaar is het veel te gezellig in mama’s warme buik.
Laat me intussen toe jullie even te laten dromen van een romantisch moment aan zee.
Ik heb het momenteel heel druk vandaar dat ik jullie nauwelijks blogbezoekjes kan brengen. Ik hoop dat jullie me dit niet kwalijk nemen, ik zal van zodra het mogelijk is mijn schade inhalen.
Zaterdag zijn enkele bloggers naar de tentoonstelling Ma Natal La in de venetiaanse gaanderijen van Oostende geweest. Met heel veel spijt in het hart moest ik voor deze bijeenkomst verstek laten gaan. Ik ging echter reeds donderdag eens kijken naar de tentoonstelling en ik kan de vele positieve reacties alleen maar beamen: het is een prachtexpositie. Mijn welgemeende felicitaties aan de drie talentvolle dames die dit voor elkaar kregen. Het laat me weer beseffen dat ik nog maar in het prille begin sta van de fotografie.
Ook mijn dochter was mee al hield zij andere bezienswaardigheden in het oog. Ah ja, een meisje van drie kun je dit niet kwalijk nemen hé.
Trouwens ik stond eigenlijk versteld van het dynamisch bereik van de Pentax K10D bij deze foto. Vanuit een relatief donkere ruimte genomen naar een helder raam toe en toch beide delen redelijk goed uitgelicht. Weliswaar in RAW en wat bijgetrokken maar toch had ik dit resultaat niet verwacht.
Als bedanking aan de Stad Oostende en om het eerste transport te vieren was er ’s avonds een lichtshow op de overblijvende torens.
Het was de allereerste maal dat ik iets dergelijks fotografeerde. Gewone nachtfotografie deed ik al eerder met mijn Canon Powershot S2IS maar een lichtshow en vuurwerk waren nieuw voor mij. Het was ook de eerste maal dat ik met lange sluitertijden werkte met de Pentax. De verwachtingen lagen dus niet al te hoog maar ik was na afloop toch blij verrast met het resultaat.
Oh ja, de ooievaar is in aantocht maar laat voorlopig nog even op zich wachten. We zijn alvast in blijde verwachting om het gezinnetje compleet te maken.
Ik twijfelde of ik deze reeks wel zou tonen. Fotografisch geven ze me een dubbel gevoel. Ze geven deels de sfeer van de dag weer maar anderzijds vind ik ze technisch niet zo geslaagd. Er waren die dag duizenden bewonderaars van het huzarenstukje die het transport toch wel is. Ik wou niet de grote drommen mensen tonen maar er enkele leuke personages uithalen. Kwestie van het onderwerp op een andere manier te benaderen.
In het volgende reeksje zal ik de reportage afsluiten met het nodige spektakel.
Ostend port werd meermaals afgesloten. Zodoende lagen er heel wat schepen voor de haveningang te wachten.
Intussen was het genieten van de warme kleuren van de zonsondergang.
Uiteindelijk kwam de Rambiz (voortgetrokken door de sleper Eide Fighter) naar buiten.
Net tijdens het buitenvaren was er ook een Parhelia te zien. Een bijzon dus. Dit is een lichtverschijnsel in de dampkring van de aarde, veroorzaakt door breking van licht in verticaal gerichte ijskristallen. Het is een wazige lichtvlek die links en/of rechts van de zon zichtbaar is in een dunne cirrusbewolking. Je ziet het verschijnsel hier ongeveer midden in het beeld.
Druk, druk, druk… vandaar dat de reeks wat vertraging oploopt. Mijn excuses hiervoor.
Heel langzaam wordt de sokkel de kaaimuur overgetrokken.
De windmolenfundering wordt langzaam gezakt. Intussen begint de zon aan zijn ondergang van de dag en dat levert leuk licht op om een spiegeling in het water vast te leggen. Op zo’n lange dagen is het zoeken naar fotografische afwisseling een welkome bezigheid.
Het betonnen gevaarte wordt enkele meters in het water neergelaten. Men maakt hier blijkbaar dankbaar gebruik van de wet van Archimedes om het transport wat te vergemakkelijken. Dan wordt de operatie heel even stilgelegd om de wachtende schepen de kans te geven de haven binnen te lopen.
In de volgende reeks gaat het transport de haven verlaten onder een stralende zonsondergang en heb ik zelfs een bepaald weersverschijnsel kunnen vastleggen.
Zaterdag 26 april was het dan eindelijk zover. De eerste windmolenfundering werd getransporteerd naar zijn defintieve plaats aan de Thorntonbank, ruim 30 km voor de Belgische kust. De avond voordien werd door middel van transportwagens (6 lange voertuigen met elk 40 wielen) de sokkel vervoert van zijn standplaats naar de nieuwe kaaimuur. ’s Morgens vroeg werd de bijna 3000 ton wegende constructie door het kraanschip Rambiz in de takels genomen. In de namiddag werd dan het gevaarte van ruim 40 meters hoog opgetild en enkele meters in het water neergelaten. Vervolgens werd de sokkel de haven uitgesleept in de takels van de Rambiz richting rustplaats.
De zes transportwagens hebbend de sokkel tot aan de kaaimuur gebracht waarna de Rambiz in actie kon komen.
De Rambiz heeft de sokkel vast. Onderaan zijn vier gele ankers aan de voet vastgemaakt die het gevaarte moeten tillen, de groene constructie bovenaan zorgt voor de stabiliteit.
Na de middag werd de haven volledig afgesloten door de zeevaartpolitie. Toen de Rambiz zijn neus vervaarlijk ver tot in het water liet zakken begon de betonnen constructie heel traag in beweging te komen.
Een foto van een tijdje terug. Links zie je de afbraak van het Oosterstaketsel, rechts de bouw van de sokkels voor de windmolens.
Edit:
Ziehier een link naar de grotere versie.
Gisteren kwam de scheepslift Rambiz reeds Oostende binnen.
De Rambiz bestaat uit de pontons Ram en Bizon die in 1995 te samen met nog een ponton Buffel, welke er dwars opstaat, tot RAMBIZ werd verbouwd. Met zijn 2 kranen heeft hij een maximale hefcapacitiet van zo’n 3300 ton en een maxiamel hoogte van bijne 90 meter.
