Normaal gruwel ik zelf van schuine horizonten en leeglopende zeeën maar hier pas ik het bewust toe om de dynamiek in het beeld te versterken. Ongetwijfeld zullen er weer twee kampen zijn met pro’s en contra’s maar afwijken van de regeltjes… daar staat de rebellerende Xray wel wat voor gekend.
Leve de bankjes op de zeedijk…
Misschien een wat lugubere foto maar ook dit is de natuur…
Nog steeds mijn favoriet biotoop. Zeker bij zwaar kustweer.
Opnieuw een foto met veel buikgevoel. Gewoon de camera richten zonder door de zoeker te kijken, vanop buikhoogte. Letterlijk ‘point and shoot’-fotografie.
Vaak krijg ik hierop de smalende reactie dat iedereen zo een foto kan nemen. Inderdaad, dus ga je gang zou ik zeggen.
Een vreemd beeld, een bloementuil op het strand.
Een van de tugboten die op het windmolenpark aan de Thorntonbank in zee werkt, vaart terug de haven in. Schuilend voor het zware weer die komt.
Nog wat impressies van de ijsberenduik in Bredene.
De ijsvorming aan de vloedlijn.
Vandaag een reportage gemaakt op de nieuwjaarsduik in Bredene. Het zèètje was ijskoud maar dat kon de pret niet drukken.
Het waren nog geen toestanden zoals in Engeland maar ook hier was de branding gedeeltelijk bevroren.
Op zo’n 30 kilometer voor onze kust werden een tijd terug zes windmolens geplaatst. Trouwe bezoekers van mijn blog hebben dit toen bijna live kunnen volgen. In een volgende fase werd er een kabel gelegd van aan de kust tot aan het windmolenpark op de Thorntonbank. Echter na enkele honderden meters stootte de kabellegger al op een ongeïdentificeerd voorwerp. Weken heeft het geduurd voor men uiteindelijk besliste om de kabel rondom het voorwerp te leggen want berging van het obstakel leek onmogelijk. Later stootte men op zo’n 3/4 van het traject opnieuw op een obstakel. Bij een verkeerd manoeuvre om deze te omzeilen is de kabel geknakt. Men heeft dan de kabel doorgesneden en vanaf de windmolens zelf de kabel gelegd tot aan het andere uiteinde. Nu blijkt dat het verbinden van beide uiteinden niet lukt. Het lijkt dus eerder zwarte stroom te worden dan groene stroom.
De roestbruine constructie is de plaats waar de kabel aan land komt. In de verte zie je de kabellegger voor de kust van Bredene liggen toen het eerste obstakel de werken voor weken stillegde.
Met de nakende feestdagen zijn alle deadlines wat vervroegd. Aangezien ik tegenwoordig ook de schrijvende journalistiek bedrijf is het dus een stressie week. Daarbij komt nog een vervelende verkoudheid. Die sleept nu al weken aan en zuigt precies steeds meer energie uit mijn vege lijf.
Vandaar noorgedwongen nog even mijn blog reanimeren met een archiefplaatje.
Deze drie genieters zijn even van de dijk afgestapt. Met deze foto sluit ik dit alternatief reeksje af.
Genieten…
Genieten op de typische bankjes.
… Louise.
Tijdens onze traditionele zondagse strandwandeling.
Ja hoor, het was een drukke dag maar vooral ook een leuke dag. Veel contacten gelegd, enkele heel leuke mensen (opnieuw) ontmoet en weer heel wat bijgeleerd. Of ik wat verdiend heb zal de komende dagen moeten blijken uit de publicaties. Want geen publicatie is in de freelance-journalistiek geen centen.
Ah ja, ik heb me vooral geamuseerd dus dat is toch het voornaamste hé.
Eerstdaags enkele impressies van dit weekend maar eerst nog een archiefbeeldje.
Vorige week werd het water van de spuikom gedeeltelijk afgelaten. Het moment om mijn bottekes aan te doen en mij nog eens goed te laten gaan. Wel relatief gevaarlijk want je ziet eigenlijk nauwelijks waar je je voeten zet en met al dat mooi materiaal in de hand is het toch opletten geblazen. Deze palingjager vertrouwde me alvast toe dat de hoeveelheid vis flink minder is als wat hij in zijn jeugdjaren kon vinden. Helaas stond hij liever niet echt herkenbaar op de foto.
De Spuikom bevindt zich in het oostelijk deel van de stad Oostende. De Spuikom grenst aan de Haven van Oostende en vormt als het ware een “waterlob” binnen de woonstructuur van de Vuurtorenwijk (Oostende) en de wijk Sas Slijkens (Bredene). Het water wordt enkele keren per jaar gezakt ten behoeve van onderhoudswerken of ter verbetering van de waterkwaliteit.
Al bladerend door mijn archief kwam ik nog deze tegen.
De verdwaalpalen worden weer even opgeborgen.
De kapitein in opperste concentratie.
Ook het kaaipersoneel had de handen vol.
De Mercator in de Visserssluis.
De 76 jarige Mercator is van het type barkentijn-driemaster. Het schip was aanvankelijk een opleidingsschip voor marineofficiers en voerde zodoende 30 jaar rond op alle wereldzeeën.
Voornaamste feiten waren de wetenschappelijke expeditie naar de paaseilanden in 1934 en het repatriëren van het stoffelijk overschot van Pater Damiaan in 1936. Het museumschip krijgt thans zo’n 75.000 bezoekers per jaar over z’n dekken op zijn bvaste ligplaats voor het stadhuis van Oostende.
De noodzakelijke onderhouds- en restauratiewerken omvatten vooral interventies aan de masten en de herstelling van het rottende achterdek. De Oostendse scheepswerf IDP zal zodoende voor zes maanden de tijdelijke ligplaats zijn van dit bekende schip. Over twee jaar staat een groot onderhoud- en herstelbeurt gepland in Antwerpen.
De gebeurtenis van vandaag in Oostende.
De Mercator heeft zijn ligplaats verlaten voor een herstelbeurt bij een scheepswerf in de Oostendse achterhaven. Een trip van slecht enkele kilometers die echter een hele dag duurt. Geen sinecure namelijk om deze driemaster doorheen een aantal sluizen en sassen te loodsen. Ook de oversteek van de haveningang was een spannend ogenblik want er stond een sterke zijwind en de doorgang bij het verlaten van de dokken is uiterst smal. Uiteindelijk is hij veilig aangekomen.
Natuurlijk was Uw reporter weer ter plaatse…
… voor de paardenliefhebbers.
Iets wat ik graag en vaak doe. Zonder door de zoeker te kijken, los uit de pols een foto schieten. Levert vaak een apart beeld op.
Gisteren kreeg ik ruim 600 bezoekers op mijn blog zonder aanwijsbare reden. Zowat het driedubbele van normaal. Iemand enig idee vanwaar die bussen kijklustigen kwamen of sloeg de teller even op hol???
… Ik doe lekker verder met het plaatsen van mijn zeeschapjes. Boycot of niet: ze komen er aan.
… zal ik nog wat zeetafereeltjes tonen. Kwijlen, smelten en smachten zullen jullie.
Een collega van mij gaat een nieuwe uitdaging tegemoet en omdat we hem na 17 jaar dienst niet zomaar willen laten gaan hadden we in het grootste geheim een zeiltocht georganiseerd. Het werd een prachtige trip, met twee zeilboten, voor de haven van Nieuwpoort. Natuurlijk weer een uitgelezen kans om wat foto’s te nemen. Zeker als we elkaar de loef afstaken.
Terugtrekken voor het wassende water.
De vangst ter plaatse reeds kuisen.
Een mooie vangst.
Er staat niet alleen paling op het menu. Alhoewel, deze zeebaars was te klein en werd bijgevolg teruggezet in z’n biotoop. Mooi zoals de regels het voorschrijven. Vissen onder het wettelijk formaat moeten terug de zee in, zelfs indien ze gevangen werden met een werphengel (voor zeebaars is die minimumgrens 36 cm).
…hebben ze die namiddag.
Een korte shoot (nauwelijks een uurtje) gedaan op de nieuwe oostelijke strekdam aan de Oostendse haven. Waar een middagpauze al niet goed voor is.
Om mijn zee-archief wat uit te breiden de lijnvissers vastgelegd.
Eén van de wetten in de fotografie schrijft voor dat je de horizon steeds recht moet zetten. Nu ben ik van nature nogal rebels en dus zet ik ze maar eens flink schuin. En eigenlijk vind ik het wel passend bij deze foto.
Sublieme foto’s zijn het: de Visscherskoppen van Stephan Vanfleteren.
Ze hangen nog tot eind deze maand in de Vismijn van Oostende. Zaterdag zijn het trouwens de visserijfeesten aldaar.
Even weer wat tijd voor de typische Xrayfoto’s. Met andere woorden: kustbeeldjes met een eigen karakter.
Helemaal links het torentje van de Venetiaanse gaanderijen dan de Koninlijke villa, het witte Thermae Palace en wat verder de Wellingtonrenbaan. Het laatste stuk wordt gedomineerd door typische hoogbouw.
Het zijn weer heel drukke tijden geweest en de agenda begint stilaan weer vol te lopen voor de komende dagen en weken. Gelukkig kan ik nog even uitwaaien op m’n favoriete stek maar zelfs dan kan ik het niet laten dit weer vast te leggen.
Op de laatste foto van m’n vorig item kreeg ik nogal wat reacties over het zand die richting camera ging.
Wel, vandaag nog maar eens m’n camera de woestijn ingestuurd. Blijkbaar is reportagewerk een hele uitdaging voor het materiaal. Gelukkig is m’n Pentax spatwater- en stofdicht behuist alsook m’n DA* lens. Geen overbodige luxe als kustbewoner.
Foto genomen tijdens Koksijde Rescue, een reddingsoefening op het strand van Koksijde.
Wat chauvinisme kan nooit geen kwaad (zolang de Belgische vlag maar geen aanvaring krijgt 
).
En nog eentje in m’n geliefde stijl.
Recente reacties