Vorig weekend was Snellegem (deelgemeente van Jabbeke) ondergedompeld in Schotse sferen met de jaarlijkse Highland Games. Wegens werk- en familietoestanden was ik weer rijkelijk te laat om het mooiste vast te kunnen leggen. Toch een impressie van de stoere touwtrekkers.
Klaar voor de strijd. Opperste concentratie.
Oeps, ze schuiven uit m’n beeld.
Dit loopt niet goed af.
Als je naar een evenement gaat als een dergelijk staatsbezoek dan ben je natuurlijk verplicht om er voor te zorgen dat je ook foto’s hebt van de hoofdrolspelers. Nu had ik echter het probleem dat ik heel laattijdig toekwam (het was tijdens m’n middagpauze) en dus stonden de mensen reeds rijen dik. Een perskaart heb ik al helemaal niet, m.a.w. aan de goede kant van de dranghekkens kon ik ook al niet komen. Ooit las ik echter dat één van de nodige eigenschappen van een fotograaf diplomatie is. Het was alvast weer een leerrijke oefening om in moeilijke omstandigheden toch aanvaardbare foto’s te bekomen.
We hadden in Oostende eindelijk ook nog eens een reden gevonden om de Belgische vlaggen vrolijk te laten wapperen. Aangezien we onze zotskostumen niet moeten uit de kast halen voor de voetbalgekte van het EK was het zoeken naar een alternatief. Toevallig verbroederden zo’n 50 jaar geleden de stadsstaat Monaco en Oostende met elkaar en dat werd gevierd met een bezoek van Zijne Doorluchtige Hoogheid Prins Albert II van Monaco (what’s in a name?) en onze hoogsteigen Kroonprins Filip. Hoog tijd dus om de beste pakken aan te trekken, de vlaggen te strijken en er een grote show van te maken. Carnaval sterft in Oostende al jaren een stille dood maar daar was donderdag niet veel van te merken.
Ik had heel graag met de brandweerladders de hoogte in gegaan maar kreeg hiervoor helaas geen toestemming.
Dan maar eens op de knieën gegaan.
Als je goed kijkt zie je m’n jonge leerlinge over m’n schouder meegluren.
En nog wat spielerei in Photoshop.
.
In mijn jonge jaren (hoor deze dertiger al eens spreken) heb ik nog jarenlang hulpverlener geweest bij het Rode Kruis afdeling Oostende. Op honderden evenementen en activiteiten stond ik mee in voor de veiligheid en de verzorging van toeschouwers, bezoekers, deelnemers, organisators enz. Het bracht me alvast veel ervaring en wijsheid bij. Op 31 mei vierde de afdeling Bredene z’n 75 jarig bestaan. Het rode Kruis zelf, MUG, Civiele bescherming, Brandweer, politie, enz.. waren aanwezig om hun materiaal te demonstreren.
Het grote probleem op dergelijke evenementen is dat alles heel dicht op elkaar gepakt staat. Neem daar dan nog de horden kijklustigen bij en het maken van boeiende sfeerbeelden is haast onmogelijk. Anderzijds vormt het ook weer een uitdaging. In dit eerste logje een beperkte impresssie dan maar van de brandweerladders.
Nog enkele impressies van deze korte maar intense fotoshoot.
Maurice wuift dit logje uit vanop zijn orgelfiets.
Op naar het volgende evenement.
Naar jaarlijkse traditie is er ook een bekende vlaming aanwezig als peter/meter van het eerste vaatje maatjes. Dit jaar was dat Maurice Wouters. Bij het grote publiek voornamelijk bekend als “Cyriel” uit de fictiereeks Wittekerke maar hij speelde ook in o.a. “Witse”, “Familie”, “Spoed”, “Spring”, enz… Hij had een draaiorgel mee en wist hiermee het publiek in de juiste ambiance te brengen. Maar een maatje ging er ook vlot in bij deze joviale acteur.
De flits-specialisten mogen trouwens nog altijd hun bevindingen hieromtrent laten weten want op dat gebied kan ik nog veel tips gebruiken.
De echte Hollandse maatjes. Gisteren aan wal gebracht aan de visserskaai in Oostende. En dat gaat steeds gepaard met de nodige vissersfolklore. Een bijzondere sfeer alvast.
Voor het eerst mengde ik me tussen de aanwezige journalisten. Ik liet hen natuurlijk eerst hun werk doen, het is tenslotte hun broodwinning, maar als het even kon vroeg ook ik de aandacht van de “figuranten”.
Daarnaast was het de eerste keer dat ik echt werkte met m’n externe flits. De Pentax AF-540-FGZ, maw een full-option flash. Na enkele recente reeksen was ik toch tot de conclusie gekomen dat invulflitsen onontbeerlijk is tijdens evenementfotografie. Enkel wat testshots op Louise als ervaring, daar moest ik het mee doen. Het maatjesfestijn was alvast een leuke oefening maar er is zeker nog wat werk aan de winkel.
Naar jaarlijkse gewoonte is er ook een bekende vlaming aanwezig. Dit jaar koos men voor een echte karakterkop maar dat is voor het volgend logje…
Ik zou nog heel lang kunnen doorgaan maar er zijn nog zo veel mooie evenementen die ik met jullie wil delen dat ik voorlopig toch deze reeks van OvA beeïndig. En ik eindig met nog enkele typische zee- en ambachtsfoto’s. Ik kon het weer niet nalaten en heb dus nog maar eens eigen tintje aan de foto’s gegeven. Benieuwd of dit in jullie ogen een meerwaarde geeft aan de foto’s.
Samen met deze man kijken we alvast uit naar het volgende evenement. Deze vond vandaag (di 3/06) plaats in Oostende. Er is toen namelijk iets aangekomen per boot. Nee, niet sinterklaas al heb ik er voor het eerst wel mijn nieuw gadget echt kunnen gebruiken…
Het festijn van het maritieme erfgoed wordt telkens weer opgeluisterd door verschillende dans- en muziekgroepen. Deze vurige dames en heren aan boord van de “Earl of Pembroke” gaven alvast het beste van zichzelf. Het is trouwens altijd leuk om te fotograferen onder de drive van opzwepende melodieën.
Een duotoon om de nostalgie die deze boten uitstralen extra te benadrukken.
Vanaf vandaag ben ik bereikbaar op een specifiek emailadres ivm alles omtrent fotografie:
Vooraleer we de bootjes kunnen bezoeken moet alles eerst goed opgeblonken zijn hé.
Ja hoor, het evenement van het jaar voor Xray zit er weer op. En het was weer een geslaagde editie. Honderden bootjes, prachtig weer, vriendelijke mensen en dus… honderden foto’s.
Ik begin met deze visroker. De haringen werden er op ambachtelijke wijze gerookt in een kast en konden ter plaatse verorberd worden.
Vorige weekend was het in Oostende weer Kitesfestival. Een kleurrijk evenement waarbij het luchtruim thv het groot strand volledig vol hangt met allerlei vliegende creaturen. Net dat weekend vertoefden wij in de materniteit waardoor ik nauwelijks tijd had om er heen te gaan. Toch kriebelde het zo dat ik op zondagavond net voor 18 uur het op een loopje zette richting strand. De meeste deelnemers waren al aan het opruimen maar ik nog net enkele foto’s nemen. In 10 minuten tijd kun je natuurlijk geen wonderen verrichten vandaar mijn beperkte bijdrage.
Zaterdag 26 april was het dan eindelijk zover. De eerste windmolenfundering werd getransporteerd naar zijn defintieve plaats aan de Thorntonbank, ruim 30 km voor de Belgische kust. De avond voordien werd door middel van transportwagens (6 lange voertuigen met elk 40 wielen) de sokkel vervoert van zijn standplaats naar de nieuwe kaaimuur. ’s Morgens vroeg werd de bijna 3000 ton wegende constructie door het kraanschip Rambiz in de takels genomen. In de namiddag werd dan het gevaarte van ruim 40 meters hoog opgetild en enkele meters in het water neergelaten. Vervolgens werd de sokkel de haven uitgesleept in de takels van de Rambiz richting rustplaats.
De zes transportwagens hebbend de sokkel tot aan de kaaimuur gebracht waarna de Rambiz in actie kon komen.
De Rambiz heeft de sokkel vast. Onderaan zijn vier gele ankers aan de voet vastgemaakt die het gevaarte moeten tillen, de groene constructie bovenaan zorgt voor de stabiliteit.
Na de middag werd de haven volledig afgesloten door de zeevaartpolitie. Toen de Rambiz zijn neus vervaarlijk ver tot in het water liet zakken begon de betonnen constructie heel traag in beweging te komen.
Recente reacties