11-11

Normaal gruwel ik zelf van schuine horizonten en leeglopende zeeën maar hier pas ik het bewust toe om de dynamiek in het beeld te versterken. Ongetwijfeld zullen er weer twee kampen zijn met pro’s en contra’s maar afwijken van de regeltjes… daar staat de rebellerende Xray wel wat voor gekend.

Garnaalkruien boeit jong en oud…

Afgelopen weekend stond Bredene weer op z’n kop voor het jaarlijkse bal van de burgemeester, niet in het minst omdat het de laatste was van onze huidige burgervader. Als Bredense huisfotograaf mocht ik uiteraard niet ontbreken.

Burgemeester Willy Vanhooren houdt zijn traditionele toespraak in de mist.

Daarna zette die andere Willy de zaal in vuur en vlam.

Modelfotografie is niet meteen de uitdaging die ik zoek maar als je de kans krijgt om een waar model voor de lens te krijgen, zeg ik uiteraard geen neen. Het was allemaal heel onverwacht voor zowel het model als ikzelf maar fun hebben we wel beleefd.

Toen ze tussenin even de haren in de goede plooi legde, klikte ik dit snapshot…

Hierna doen we het licht uit…

Verlaten Rome…

De meningen bij de vorige foto waren verdeeld, zoals deels verwacht. Door het werken met een lange sluitertijd is ghosting nu eenmaal niet te vermijden op dergelijke drukke ontmoetingsplaats. Ook in deze foto krijg je een specifiek kenmerk van de langesluitertijdopname, namelijk melkachtig water. Benieuwd of ook hier weer de meningen uiteen lopen.

Rome moet qua architectuur in de spotlights zeker niet onderdoen voor nachtelijk Parijs, de lichtstad bij uitstek. Trouwens, ik voelde mij een stuk veiliger in de Italiaanse hoofdstad als in de Franse als je ’s nachts ronddoolt met camera en statief.

Tijdens zo’n tornooi heeft niet iedereen enkel oog voor de ruiters en amazones op het paard.

Ik heb het eigenlijk helemaal niet zo begrepen op paarden. Om de een of andere reden hebben deze machtige dieren mij nooit echt aangesproken. En de liefde voor het paard verging helemaal toen eind juli mijn twee dochters tijdens een paardenzegening bijna vertrappeld werden door een op hol geslagen trekpaard.

Maar een tijdje terug werd uw dienaar uitgestuurd naar een ruitertornooi. Stel je voor: Xray tussen vijfhonderd kwijlende viervoeters. Gelukkig viel er nog wat sfeer vast te leggen tijdens de wedstrijden.

Het is er eindelijk van gekomen. Mijn website www.xraypictures.be staat online.

Mijn nieuw visitekaartje ontwierp ik in samenwerking met Valery D’Haenen. Hij kon al mijn wensen feilloos omzetten in een technisch huzarenstukje. Het doel was een overzichtelijke, functionele en strak ogende site zonder al te veel toeters en bellen. Valery wist met een goed luisterend oor, een doortastende aanpak en een onaflaatbare ondersteuning precies datgene wat ik voor ogen had te realiseren. Moet het nog gezegd… een perfecte zakenpartner dus.  Het aanpassen van de albums is heel eenvoudig en intuïtief dus verwacht jullie maar aan een regelmatige update. Uiteraard blijft de blog bestaan…

Terwijl tienduizend figuranten verzamelden op het Oostendse strand voor The Big Ask Again, kwam ik weer een eenzame ziel tegen.

Nog een laatste keer Paulusfeesten. Concertfotografie doe ik verre van dagelijks en dat merk ik ook wel. Het is een verdomd moeilijke branche. Een artiest vastleggen is op zich niet zo heel moeilijk maar op de goede momenten de juiste invalshoek pakken en een correcte belichting is niet evident. Elke zanger(es) is al duizenden keren vastgelegd en toch zoekt elke fotograaf naar dat ene andere beeld. Fascinerend toch…

Luc de Vos & co was een van de headliners van de afgelopen Paulusfeesten. Achteraf hoorde ik verdeelde reacties. De focus bij mezelf ligt zodanig bij het fotograferen dat ik nauwelijks oor heb voor de muziek. Ik heb het nu wel gemerkt: ook al heb je de “privilege” om back-, front- en on-stage te staan, je merkt heus niet meer van een concert, wel integendeel. De aandacht gaat zodanig op naar de details die je liever niet mist, dat het totaalbeeld van de show wat aan je voorbijgaat. Maar je hoort me niet klagen hoor…

Een tweede afscheid op deze Paulusfeesten. De koningin van het visserslied, Lucy Loes, werd voor het laatst in de armen gesloten door haar geliefd publiek. Een optreden met een lach en een traan want een slepende ziekte maakt het voor haar onmogelijk om nog verder te zingen. Voor veel Oostendenaars een emotioneel moment. Lucy zal er niet meer bij zijn op de Paulusfeesten maar… ze zal nooit weg zijn.

Donderdagavond hield de Oostendse band Preuteleute zijn afscheidsconcert op de Paulusfeesten. Sebastien Dewaele en Tom Vanrijckeghem brengen in een exclusief Oostends jargon een humoristisch muzikale show.  De groep was een ware hype in Oostende en daarbuiten maar sinds deze week is het gedaan met (de) Preuteleute. Een eerste maal adieu op deze feesten…

Als fotograaf ben je, op een familiaal festival als de Oostendse Paulusfeesten, vaak een bevoorrechte getuige. Je staat met je oren tegen de boxen zodat de vibes je trommelvliezen bijna doen knallen, je ziet vanop het podium de hitsige massa en je staat naast en tussen de artiesten. Maar al op de eerste avond een kippenvelmoment mogen beleven, maakt het feest compleet. Omar Perry, de zoon van reggaelegende Lee Scratch Perry, roept zijn dochtertje op het podium voor een duet. Zij was even verrast als het publiek…

Velen smachten blijkbaar naar de zeeschapjes waarvoor ik “bekend” sta.

Als kustbewoner mijd ik echter dezer dagen de waterlijn. Als je de toeristen bekijkt die onze stranden bevolken, dan begrijp je meteen waarom de zee zich twee maal per dag terugtrekt

Zondagochtend durft men al eens garnalen kruien en dan ben ik er wel graag bij. Deze moedige man haalde uit de mand van de Oostduinkerkse garnaalkruiers een Pietrman en presenteert die fier. De vis is berucht om zijn gevaarlijke stekels die hevige pijnen kunnen veroorzaken.

… fotografeer ik de eigen dochters. Mijn vrouw kan er zich soms terecht kwaad in maken. Ik hos echter zo vaak met een camera rond dat ik, eenmaal thuis, het toestel liever aan de kant laat. En dan is een weekje Limburg – of Glimburg zoals mijn oudste dochter Louise zo mooi zei – een uitgelezen moment om de schade in te halen. En net dan krijgt Louise natuurlijk weer haar kuren en wil ze niet op de foto. Charlotte, de ontdekster, bekijkt het allemaal met enige terughoudendheid. En Anneke, mijn lieftallige, ziet dat het - eindelijk  – goed is. 

Edit: Toch weer opvallend hoeveel donkerder de foto’s op WordPress verschijnen.

Momenteel loopt in de Nieuwe Gaanderijen op de Oostendse zeedijk de outdoor fototentoonstelling Achtertooglid van Wim Vandekeybus.

Choreograaf  Wim Vandekeybus toont tijdens Theater aan Zee (TaZ) niet alleen de Belgische première van nieuwZwart, ook richten ze de schijnwerpers op zijn fotografisch talent. Er wordt een selectie van zijn filmische reisbeelden gepresenteerd op groot formaat.

“Fotografie liegt in kleur én zwart-wit. Fotografie toont wat we verleerd hebben te zien. Het is een fictie die de realiteit voedt, verfrist, verzwaart. Het ontbloot, steelt, bespioneert, verfraait en camoufleert. Het legt niet vast maar beweegt en opent, nodigt uit, leeft… Tijdens omzwervingen door Chili, Marokko, Kaapverdië, Congo en België fotografeerde ik mensen, paarden en landschappen. De beelden dragen elk op zich een verhaal maar hebben ook een onderlinge verwevenheid. Het is even meelopen in mijn galloping mind“, aldus Wim Vandekeybus.

Om mezelf fotografisch wat aan te scherpen wou ik in 15 minuten drie boeiende beelden maken. Ik ben niet helemaal tevreden.

Ook Erwin Acke had al aandacht voor deze boeiende tentoonstelling.

De beroemdste markt is de Romeinse Campo de’ Fiori. Deze gezellige markt bevindt zich in het hart van Rome en wordt gehouden op het Piazza Campo de’ Fiori.

Heel veel diplomatieke wagens die doorheen de stadskern van Rome scheuren. De Italiaanse staatsveiligheid heeft er alvast de handen vol.

Ik ben toch altijd een beetje benieuwd wie er achter die geblindeerde ruiten schuilt.

Een uitzonderlijke vitrine in de zijstraatjes van Rome. Toch een beetje luguber voor een poppenwinkel.

Laat ons even, vanop een zuiders terrasje, genieten van het uitzicht op de koepel van de Sint Pietersbasiliek.

Zicht op de Via Condotti vanaf de Spaanse Trappen. Deze winkelstraat herbergt Rome’s duurste en meest exclusieve winkels.

De vogel naast de kerktoren is een twijfelpunt voor mij. Ik vind het enigszins een sterk punt, anderzijds is het misschien net te sterk en eist hij te veel aandacht op. Benieuwd naar jullie reacties.

Deze week spoelde een kunstzinnige potvis aan in Oostende. Nog tot en met zaterdag hebben de wetenschappers werk om het kadaver te onderzoeken. Het gevaarte, waar een stevig reukje aanhangt, kan rekenen op heel wat kijklustigen.

Een indrukwekkend bouwwerk. Eens je er rond loopt voel je de sfeer van de gladiatoren en de tijd van “brood en spelen” spontaan opborrelen.

Ons hotel lag vlakbij het Trevifontein in hartje Rome.  Maar geef toe: Fontana di Trevi klinkt toch heel wat sierlijker. Ik hou wel van dat Italiaans taaltje.

’s Morgens vroeg kun je er nog rustig kuieren en de echte Italiaanse sfeer opsnuiven. Overdag is het een toeristische heksenketel.

Hoog tijd dat ik de reeks over Rome nog eens verder toon.

We vliegen er meteen in, letterlijk dan.

Zou het kunnen dat we in de eerste foto’s de koeltorens van Doel zien?? Misschien weten de kenners van de streek het?

 Edit: Intussen wist Koen mij te vertellen dat het gaat om de koeltorens van Tihange nabij Hoei. De kronkelende waterloop is de Maas.

De Italiaanse kustlijn.

Sfeerbeeldjes uit een opdracht van een tijdje geleden. Tijdens de Week van de zee zijn er tal van animaties, degustaties en workshops te beleven.

Garnaalkruien in de branding.

Onlangs kreeg ik de opdracht om wat sfeerbelden te maken tijdens de Dag van het park. In Bredene werd het vernieuwde stadspark Ramakers geopend. Een sfeervol parkje met een mooie waterpartij. Leuke opdrachtjes…

Afgelopen zaterdag had ik eindelijk tijd gevonden om alle goede voornemens te vervullen. Boodschappen doen, naar de garage rijden, het containerpark een bezoekje brengen…  Kortom alle uitgestelde zaken zouden eindelijk gebeuren. Oef.

Maar… tot op het moment dat ik wou vertrekken. Noodoproep. Een bevriende fotograaf wordt acuut geveld net als hij wil vertrekken om twee communiediensten vast te leggen. Je kent het wel, gelieve geen foto’s te nemen tijdens de plechtigheid want een beroepsfotograaf zal uw kind mooi vastleggen. Niets leek dus minder waar te worden. De echtgenote van de fotograaf komt, net als ik met de autodeur in de handen sta, gesprint om een noodkreet te slaken. Weg dus alle goede plannen. Snel, snel het materiaal samenrapen, iets deftig aantrekken en naar God’s huis getuft waar men al op de tippen van de tenen stond uit te kijken waar de fotograaf toch bleef. Vlug enkele woorden gewisseld met de juffrouws en de eerste dienst kon beginnen.

Het was vooral hopen dat het materiaal het zou houden want de batterijen waren niet opgeladen, lenzen kregen geen extra poetsbeurt en het was jaren geleden dat ik een eerste communiedienst meemaakte. Zonder voorbereiding in zo’n avontuur gesmeten worden, doet je toch even de billen dichknijpen. Wat een vuurdoop, maar ik doorstond. Na een half uurtje bekomen, startte de tweede eredienst. Oef, ook deze liep goed af. Maar bovenal ben ik blij dat ik mijn collega kon helpen en dat de tientallen ouders niet in de kou bleven staan. En met mijn collega… daar gaat het gelukkig al veel beter mee.

En zo heb ik mijn eerste kerkdienst vastgelegd. Man, man, man wat een belevenis…

Foto’s van de diensten zelf kan ik nog niet vrijgeven. Wel een sfeerbeeldje net na de dienst.

Vandaag staat er in De Zeewacht een paginagroot interview met Piv Huvluv, onze Bredense trots onder de betere Vlaamse komieken. Het artikel valt onder de reeks “De Stoel”. Dus nam Jan, want zo gaat Piv door het alledaagse leven, plaats op een authentiek klapstoelke van zijn grootvader.

Tijdens de communieshoot van Guillaume was ook zijn zusje Gaëlle mee.

Mama wou graag enkele foto’s van haar twee bengels samen maar ze verzekerde mij: Gaëlle zal niet op de foto willen en haar doen lachen is al helemaal onmogelijk. Een kolfje naar mijn hand natuurlijk.

Dit deeltje van de shoot werd genomen in een bosje langsheen de havengeul van Nieuwpoort. Ik plaatste de modellekes uit het felle zonlicht onder een bladerdek (de befaamde afdakjestechniek van de zeer gewaardeerde Bert Stephani). Een flitsje links van de camera zorgde voor een mooi invullicht.

Een tijdje terug mocht ik de communieshoot maken van Guillaume.

We trokken naar de wandelkaai in Nieuwpoort.

Een tijdje geleden mocht ik Gino Braet interviewen en vastleggen voor een paginagroot artikel in de Krant van West-Vlaanderen – editie De Zeewacht. Gino is afdelingsassistent op de spoedgevallendienst en is daarbuiten een creatieve duizendpoot. Het interview verscheen in de reeks “De Stoel”, waarbij een foto hoort op de favoriete stoel van de persoon. Gino zelf zwemt graag tegen de stroom in dus gebruikte ik de stoel op een andere wijze als er verwacht wordt. Voor mijn volgend artikel in de reeks over “De Stoel” mag ik een ware comedybekende aan mijn spervuur van vragen onderwerpen. Ik ben benieuwd wat zijn favoriete stoel zal zijn.

Minister van Staat Johan Vande Lanotte zoekt nog even zijn plannetje om  de rode stoet in de goede richting te leiden.

Nochtans waren er duidelijke markeringen aangebracht ….

Sommigen zagen duidelijk de fotografische contradictie niet in op het ogenblik dat ik de foto nam. Gelukkig bleef het bij verbale belaging.

… de kleur van de dag.

Neen, ik zou dit jaar geen communieshoots doen. Te veel ander werk en de twijfel of ik er wel klaar voor zou zijn.

Maar dan krijg je in een week tijd twee aanvragen en bekruipt je de drang om toch overstag te gaan. En gelukkig maar.

Op paashaasmaandag had ik de eerste shoot. Laura was een geweldig toffe meid en we hebben samen De Haan onveilig gemaakt met onze dolle fratsen. We hadden big fun en haar ouders ontpopten zich tot gedreven statiefdragers want op zo’n mistige morgen komt het strobistmateriaal goed van pas. Alvast een eerste impressie en op naar shoot twee.

Het is weer de tijd van het jaar in het Brugse begijnhof. Het binnenplein baadt in de gele kleurenpracht van de paasbloemen.

Het ligt alweer een tijdje achter ons maar toch kom ik graag nog even terug op de flitsworkshop.

Jurgen Doom was zo vriendelijk om een sessie te geven aan de kust. Een boeiende en vooral leerrijke namiddag die uitnodigd om zelf aan het experimenteren te slaan.

Na een theoretische inwijding aan de hand van voorbeeldfoto’s, was het aan ons. Elke camera kreeg een pocketwizard op en flitsen maar…

Jurgen legt het gebruik van het weinige aanwezig licht uit.

Eva, een van de medecursisten, bekijkt me een beetje argwanend. Misschien wel terecht???

Opdracht: bij klaarlichte dag een foto maken alsof het donker is. Model Ushi.

Nogmaals bedankt aan Jurgen en de medestudenten voor de fijne namiddag. En uiteraard ook een dankuwel aan de reporter ter plaatse.

Niek Kemps – Albedo in de duinpan ten westen van de strandtoegang aan strandpost 6 Bredene.

 Unhabitat1 van Sterling Ruby.

Ter hoogte van strandpost 3 in Bredene staat  het kunstwerk Unhabitat1 van Sterling Ruby.