De Groene 62 is een 22 km lange ex-spoorweglijn tussen Oostende en Torhout. In de jaren tachtig werden de spoorlijnen opgebroken en tegenwoordig is het een natuur-, wandel- en fietspad geworden.
In het begin loopt de lijn samen met de Oostendse stadshoeveroute die doorheen de Schorre loopt. Over de Gistelsesteenweg (in de volksmond het “Gistels Kassietje” genaamd) werd enkele jaren geleden een nieuwe modieuse brug geplaatst.
Lang geleden dat ik nog eens iets in z/w postte.
Eind juni sluit weer een stukje Oostendse geschiedenis. De alombekende slipway zal niet verder meer dienst doen dus was het hoog tijd om ze nog eens in beeld te brengen terwijl ze in bedrijf was.
De slipway op het einde van het Visserijdok werd gebouwd in 1931. Het systeem heeft twee hellingen voor schepen tot 40 en tot 80 meter. In 2002 werden de slipway en de machinegebouwen beschermde monumenten dus volledig verdwijnen doen ze (nog) niet. Oorzaak zijn de krimpende (vissers)vloot en de daling van het aantal droogzettingen.
Vorig weekend was Snellegem (deelgemeente van Jabbeke) ondergedompeld in Schotse sferen met de jaarlijkse Highland Games. Wegens werk- en familietoestanden was ik weer rijkelijk te laat om het mooiste vast te kunnen leggen. Toch een impressie van de stoere touwtrekkers.
Klaar voor de strijd. Opperste concentratie.
Oeps, ze schuiven uit m’n beeld.
Dit loopt niet goed af.
Altijd leuk: fotograaf fotografeert fotograaf.
… de wereld bekeken vanuit kabouterperspectief.
(klinkt toch beter dan kikvorsperspectief hé).
Benieuwd welke wormen er te stekken zijn op een naaktstrand …
Als je naar een evenement gaat als een dergelijk staatsbezoek dan ben je natuurlijk verplicht om er voor te zorgen dat je ook foto’s hebt van de hoofdrolspelers. Nu had ik echter het probleem dat ik heel laattijdig toekwam (het was tijdens m’n middagpauze) en dus stonden de mensen reeds rijen dik. Een perskaart heb ik al helemaal niet, m.a.w. aan de goede kant van de dranghekkens kon ik ook al niet komen. Ooit las ik echter dat één van de nodige eigenschappen van een fotograaf diplomatie is. Het was alvast weer een leerrijke oefening om in moeilijke omstandigheden toch aanvaardbare foto’s te bekomen.
We hadden in Oostende eindelijk ook nog eens een reden gevonden om de Belgische vlaggen vrolijk te laten wapperen. Aangezien we onze zotskostumen niet moeten uit de kast halen voor de voetbalgekte van het EK was het zoeken naar een alternatief. Toevallig verbroederden zo’n 50 jaar geleden de stadsstaat Monaco en Oostende met elkaar en dat werd gevierd met een bezoek van Zijne Doorluchtige Hoogheid Prins Albert II van Monaco (what’s in a name?) en onze hoogsteigen Kroonprins Filip. Hoog tijd dus om de beste pakken aan te trekken, de vlaggen te strijken en er een grote show van te maken. Carnaval sterft in Oostende al jaren een stille dood maar daar was donderdag niet veel van te merken.
Reeds jaren zijn deze verdwaal- of oriëntatiepalen een begrip op de stranden.
In 20 minuten tijd wou ik er enkele foto’s van zien te nemen. Een leuke uitdaging mede door het bedenkelijke weertype.
Op deze foto’s is de paal bewust niet het hoofdthema maar toch nadrukkelijk aanwezig.
Romantisch kuieren langs de vloedlijn.
Tja, ik krijg wel vaker de vraag of ik de officiële Noordzeefotograaf aan het worden ben.
De lokroep van de zee is me echter steeds weer te machtig en het blijft uiterst boeiend om dit onderwerp telkens weer anders te gaan benaderen.
Wat aanvankelijk geen reeks leek te worden groeit toch stilaan weer uit tot een reportage van onze Noordzee. Het archief herbergt nog zoveel plaatjes die ik jullie niet wil onthouden.
Door werkzaamheden in de buurt is mijn ADSL-internetverbinding tijdelijk herleidt tot een (frustrerend) trage connectie. Vandaar dat blogbezoekjes momenteel haast onmogelijk zijn. Ik hoop alvast mijn schade spoedig te kunnen inhalen. Alvast mijn excuses.
Of in het Nederlands: “Wat is de zee toch mooi”.
Ik had heel graag met de brandweerladders de hoogte in gegaan maar kreeg hiervoor helaas geen toestemming.
Dan maar eens op de knieën gegaan.
Als je goed kijkt zie je m’n jonge leerlinge over m’n schouder meegluren.
En nog wat spielerei in Photoshop.
.
In mijn jonge jaren (hoor deze dertiger al eens spreken) heb ik nog jarenlang hulpverlener geweest bij het Rode Kruis afdeling Oostende. Op honderden evenementen en activiteiten stond ik mee in voor de veiligheid en de verzorging van toeschouwers, bezoekers, deelnemers, organisators enz. Het bracht me alvast veel ervaring en wijsheid bij. Op 31 mei vierde de afdeling Bredene z’n 75 jarig bestaan. Het rode Kruis zelf, MUG, Civiele bescherming, Brandweer, politie, enz.. waren aanwezig om hun materiaal te demonstreren.
Het grote probleem op dergelijke evenementen is dat alles heel dicht op elkaar gepakt staat. Neem daar dan nog de horden kijklustigen bij en het maken van boeiende sfeerbeelden is haast onmogelijk. Anderzijds vormt het ook weer een uitdaging. In dit eerste logje een beperkte impresssie dan maar van de brandweerladders.
Nog enkele impressies van deze korte maar intense fotoshoot.
Maurice wuift dit logje uit vanop zijn orgelfiets.
Op naar het volgende evenement.
Naar jaarlijkse traditie is er ook een bekende vlaming aanwezig als peter/meter van het eerste vaatje maatjes. Dit jaar was dat Maurice Wouters. Bij het grote publiek voornamelijk bekend als “Cyriel” uit de fictiereeks Wittekerke maar hij speelde ook in o.a. “Witse”, “Familie”, “Spoed”, “Spring”, enz… Hij had een draaiorgel mee en wist hiermee het publiek in de juiste ambiance te brengen. Maar een maatje ging er ook vlot in bij deze joviale acteur.
De flits-specialisten mogen trouwens nog altijd hun bevindingen hieromtrent laten weten want op dat gebied kan ik nog veel tips gebruiken.
De echte Hollandse maatjes. Gisteren aan wal gebracht aan de visserskaai in Oostende. En dat gaat steeds gepaard met de nodige vissersfolklore. Een bijzondere sfeer alvast.
Voor het eerst mengde ik me tussen de aanwezige journalisten. Ik liet hen natuurlijk eerst hun werk doen, het is tenslotte hun broodwinning, maar als het even kon vroeg ook ik de aandacht van de “figuranten”.
Daarnaast was het de eerste keer dat ik echt werkte met m’n externe flits. De Pentax AF-540-FGZ, maw een full-option flash. Na enkele recente reeksen was ik toch tot de conclusie gekomen dat invulflitsen onontbeerlijk is tijdens evenementfotografie. Enkel wat testshots op Louise als ervaring, daar moest ik het mee doen. Het maatjesfestijn was alvast een leuke oefening maar er is zeker nog wat werk aan de winkel.
Naar jaarlijkse gewoonte is er ook een bekende vlaming aanwezig. Dit jaar koos men voor een echte karakterkop maar dat is voor het volgend logje…
Ik zou nog heel lang kunnen doorgaan maar er zijn nog zo veel mooie evenementen die ik met jullie wil delen dat ik voorlopig toch deze reeks van OvA beeïndig. En ik eindig met nog enkele typische zee- en ambachtsfoto’s. Ik kon het weer niet nalaten en heb dus nog maar eens eigen tintje aan de foto’s gegeven. Benieuwd of dit in jullie ogen een meerwaarde geeft aan de foto’s.
Samen met deze man kijken we alvast uit naar het volgende evenement. Deze vond vandaag (di 3/06) plaats in Oostende. Er is toen namelijk iets aangekomen per boot. Nee, niet sinterklaas al heb ik er voor het eerst wel mijn nieuw gadget echt kunnen gebruiken…
Tijdens OvA is het mogelijk om met bepaalde historische schepen een zeetocht te maken. Deze tochten worden opgevrolijkt door muziekgroepen. Bij aankomst van de “Mercedes” stapte het Shantykoor van Blankenberge af. Het Shantykoor, dat een mannenkoor is, brengt zowel het universele shanty-repertoire uit de vier windstreken als typische Vlaamse zeemansliederen. Shanties zijn werkliederen die vroeger aan boord van grote zeilschepen werden gezongen om het werk te begeleiden.
Tijdens het nemen van de groepsfoto klikte ik even mee met hun fotograaf.
Het festijn van het maritieme erfgoed wordt telkens weer opgeluisterd door verschillende dans- en muziekgroepen. Deze vurige dames en heren aan boord van de “Earl of Pembroke” gaven alvast het beste van zichzelf. Het is trouwens altijd leuk om te fotograferen onder de drive van opzwepende melodieën.
Een duotoon om de nostalgie die deze boten uitstralen extra te benadrukken.
Vanaf vandaag ben ik bereikbaar op een specifiek emailadres ivm alles omtrent fotografie:
Vooraleer we de bootjes kunnen bezoeken moet alles eerst goed opgeblonken zijn hé.
Duikdemonstratie met een nostalgisch duikpak (helmduiken) door de watersporstchool van De Panne.
Deze reeks werd in bijzonder moeilijke omstandigheden gemaakt dus fotografisch is het zeker geen hoogvlieger maar ik ben toch blij dat ik het kon vastleggen.
De eerste twee foto’s werden genomen van tussen een menigte nieuwsgierigen waarbij ik nauwelijks bewegingsvrijheid kreeg en af te rekenen had met een felle zon.
Foto 3 en 4 werden genomen doorheen het raam van de duiktank.
Ja hoor, het evenement van het jaar voor Xray zit er weer op. En het was weer een geslaagde editie. Honderden bootjes, prachtig weer, vriendelijke mensen en dus… honderden foto’s.
Ik begin met deze visroker. De haringen werden er op ambachtelijke wijze gerookt in een kast en konden ter plaatse verorberd worden.
Louise is nog steeds bijzonder bekommerd over haar kleine zus.
Na eindelijk door alle andere fotoreportages heen te zijn geraakt heb ik de postprocessing kunnen doen van de foto’s van Charlotte. Een triptiek met details.
Op stap met de Takumar 135/2.5 kwam ik deze straatmuzikant tegen. Hij had ook nog een vriendelijk hondje bij 
Sedert deze week heb ik een nieuwe lens. Eigenlijk een oude nieuwe lens want z’n bouwjaar is 1965.
Het is een Super Takumar (Asahi Pentax) 135 F2.5 Via een adapter kan ik de schroefdraad M42 connecteren op de K-mount van m’n digitale Pentax K10D. Het is het zalig om met dergelijk oudje manueel te fotograferen en vergis je niet, eenmaal de techniek onder de knie levert hij verbluffende kwaliteit.
Een voorbeeldfoto van Louise die met haar nicht Amber zeepbelletjes blaast. Buiten de standaardomzetting van Raw naar Jpeg is er geen postprocessing aan te pas gekomen.
In het archief nog een bunker gevonden.
Een tijd geleden publiceerde een franstalig magazine een reportage over het toerisme in Oostende. Als mooiste plaats van Oostende verkozen ze het stuk strand thv de Twinsclubs. De Twinsclub is een surfers’ bar die je hier links op de foto’s ziet. De begeleidende foto was genomen vanop de helling richting strand. Mooie reclame voor Oostende ware het niet dat De Twinsclub in buurgemeente Bredene ligt. En laat dit nu net de gemeente zijn waar Xray woont.
Vorige weekend was het in Oostende weer Kitesfestival. Een kleurrijk evenement waarbij het luchtruim thv het groot strand volledig vol hangt met allerlei vliegende creaturen. Net dat weekend vertoefden wij in de materniteit waardoor ik nauwelijks tijd had om er heen te gaan. Toch kriebelde het zo dat ik op zondagavond net voor 18 uur het op een loopje zette richting strand. De meeste deelnemers waren al aan het opruimen maar ik nog net enkele foto’s nemen. In 10 minuten tijd kun je natuurlijk geen wonderen verrichten vandaar mijn beperkte bijdrage.
Al fietsend langs Vlaamse wegen.
Nieuwsgierige modellen in het Schorregbied.
