Afgelopen zaterdag had ik eindelijk tijd gevonden om alle goede voornemens te vervullen. Boodschappen doen, naar de garage rijden, het containerpark een bezoekje brengen…  Kortom alle uitgestelde zaken zouden eindelijk gebeuren. Oef.

Maar… tot op het moment dat ik wou vertrekken. Noodoproep. Een bevriende fotograaf wordt acuut geveld net als hij wil vertrekken om twee communiediensten vast te leggen. Je kent het wel, gelieve geen foto’s te nemen tijdens de plechtigheid want een beroepsfotograaf zal uw kind mooi vastleggen. Niets leek dus minder waar te worden. De echtgenote van de fotograaf komt, net als ik met de autodeur in de handen sta, gesprint om een noodkreet te slaken. Weg dus alle goede plannen. Snel, snel het materiaal samenrapen, iets deftig aantrekken en naar God’s huis getuft waar men al op de tippen van de tenen stond uit te kijken waar de fotograaf toch bleef. Vlug enkele woorden gewisseld met de juffrouws en de eerste dienst kon beginnen.

Het was vooral hopen dat het materiaal het zou houden want de batterijen waren niet opgeladen, lenzen kregen geen extra poetsbeurt en het was jaren geleden dat ik een eerste communiedienst meemaakte. Zonder voorbereiding in zo’n avontuur gesmeten worden, doet je toch even de billen dichknijpen. Wat een vuurdoop, maar ik doorstond. Na een half uurtje bekomen, startte de tweede eredienst. Oef, ook deze liep goed af. Maar bovenal ben ik blij dat ik mijn collega kon helpen en dat de tientallen ouders niet in de kou bleven staan. En met mijn collega… daar gaat het gelukkig al veel beter mee.

En zo heb ik mijn eerste kerkdienst vastgelegd. Man, man, man wat een belevenis…

 

 

Foto’s van de diensten zelf kan ik nog niet vrijgeven. Wel een sfeerbeeldje net na de dienst.